امیرمحمد حقیقت‌شناس پس از کسب مدال طلای بازی‌های پاراآسیایی آیچی-ناگویا ۲۰۲۶، از دشواری رقابت‌های خود، انگیزه‌اش برای موفقیت و نقش خانواده و اعضای کادر فنی در کسب این مدال گفت.
به گزارش روابط‌عمومی کمیته ملی پارالمپیک، امیرمحمد حقیقت‌شناس پس از کسب مدال طلای پاراتکواندو در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا اظهار کرد: خدا را شاکرم که توانستم مدال طلا را کسب کنم. امروز با نمایندگانی از ازبکستان، قزاقستان و ژاپن مبارزه کردم. حریف ازبکستانی من دارنده مدال قهرمانی آسیا و مدال‌آور رقابت‌های جهانی بود. حریفم در فینال نیز از کشور میزبان بود و در استادیومی مملو از تماشاگر با او رقابت کردم. او سابقه کسب مدال در رقابت‌های المپیکی و آسیایی را هم داشت.
وی ادامه داد: در نهایت، با تلاش خودم و حمایت سرمربی تیم، روان‌شناس تیم، آقای تیموریان، سرمربی شخصی‌ام، و در رأس همه، آقای ساعی، توانستم به این مدال دست پیدا کنم.
ملی‌پوش پاراتکواندو ایران با اشاره به تقدیم مدال خود به پدر و مادرش گفت: آن‌ها در این مسیر زحمات زیادی برای من کشیدند و این مدال کمترین کاری است که می‌توانم برای قدردانی از آن‌ها انجام دهم.
حقیقت‌شناس با ابراز امیدواری نسبت به تداوم موفقیت‌های تیم پاراتکواندوی ایران تصریح کرد: خوشحالم که توانستم نخستین مدال طلای تیم پاراتکواندوی مردان ایران را در این دوره از بازی‌ها کسب کنم و امیدوارم این مسیر ادامه داشته باشد. به چیزی که می‌خواستم، رسیدم. اینکه در رویدادی به این بزرگی مدال گرفتم و توانستم در جایگاه کشورم در جدول مدالی نقش داشته باشم، برایم بسیار خوشحال‌کننده است. از سوی دیگر، ۴۰ امتیاز این مسابقات را کسب کردم که به ارتقای جایگاهم در رنکینگ المپیکی کمک می‌کند.
وی در توضیح ماجرای نوشتن کلمه «باور» روی کف دست روان‌شناس تیم گفت: این موضوع به بخشی از یک سریال برمی‌گردد که در آن، سرمربی پیش از ورود بازیکنانش به زمین، تابلویی با کلمه «باور» بالای ورودی نصب کرده بود و از آن‌ها می‌خواست باور داشته باشند. بازیکنان نیز هنگام عبور، دست خود را به تابلو می‌زدند.
من هم این موضوع را با روان‌شناس تیم‌مان در میان گذاشته بودم و او کلمه «باور» را روی کف دستش می‌نوشت. هر بار که وارد میدان می‌شدم، به کف دست او می‌زدم تا یادآوری کنم باید به خودم و کاری که می‌خواهم انجام دهم، باور داشته باشم.