روزی که نام و شعار کاروان ایران برای بازیهای پاراآسیایی ناگویا ۲۰۲۶ رونمایی شد، یک نکته بیش از هر چیز به چشم آمد: این دوره شباهتی به دورههای پیش ندارد. چهار سال پیش، در بازیهای پاراآسیایی هانگژو، کاروان ایران با ۴۴ طلا، ۴۶ نقره و ۴۱ برنز به کار خود پایان داد؛ آنروزها، کودکان این سرزمین هنوز طعم جنگ را نچشیده بودند. امروز، همان نسل، یک، دو یا شاید چند بحران را از نزدیک تجربه کرده و رنج زندگی در جهانی بیقانونتر را با پوست خود لمس کرده است.
کمیته پارالمپیک آسیا در برنامه راهبردی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۸ خود یک چشمانداز روشن دارد: ساختن آسیایی فراگیرتر بهواسطهی ورزش پارا. ناگویا ۲۰۲۶ محل تحقق همین چشمانداز است — جایی که ۴۴ کشور آسیایی، فارغ از تفاوتها، حول یک واقعیت مشترک جمع میشوند: تلاش برای افتخار، بهرغم معلولیت. شجاعت، اراده، الهامبخشی و برابری، ارزشهایی هستند که کمیته پارالمپیک آسیا برایشان تعریف کرده، و کاروان ایران با نام «جانفدای ایران قوی» و شعار «به یاد کودکان هیروشیما، غزه و میناب» تلاش میکند تصویری از همین ارزشها باشد.
در مرکز این روایت، یک دختر نهساله هرمزگانی ایستاده: آنا جهانگرد، دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب و بازماندهی حادثهای که مدرسهاش را نشانه گرفت. عنوان او «سرپرست معنوی» کاروان است — نه یک نقش اجرایی، بلکه پلی که این روایت را از حد یک شعار انتزاعی بیرون میکشد و به یک صورت واقعی گره میزند.
در کنار این میدانِ ورزشی، شعارِ کاروان جغرافیایی از درد را به هم پیوند میزند؛ سه نقطهی دور و نزدیک از تاریخ و جغرافیا در کنار هم مینشینند: هیروشیمای دههی ۱۹۴۰، غزهی دیروز، و میناب امروز. مخرج مشترک این سهگانه، کودکانِ بیگناهی هستند که تاوانِ جنگی را پس دادند که خود هرگز نقشی در برافروختن آتشش نداشتند. رنجِ یک کودک، در هر کجای این کره خاکی، زبانِ مادریِ همهی انسانهاست و احتیاجی به ترجمه و تفسیر ندارد.
اما پیش از هر شعر و شعاری، باید به نقطهی ثقلِ ماجرا بازگشت: پشتِ تمام این نامها و عنوانها، ۱۷۱ ورزشکارِ راستین ایستادهاند؛ در ۱۵ رشته و با حضور ۵۰ ورزشکار ویلچری که سالها از عمر و جوانیشان را در سکوتِ سالنهای تمرین صرفِ همین چند روز کردهاند. اگر در هانگژو ۷۱ رکورد آسیایی و ۲۰ رکورد جهانی در جریان بازی های پارا آسیایی جابجا شد حتما این دوره بای منتظر شگفتی های بیشتر و بالاتر باشیم لذا؛ دکتر کارگری رئیس کمیته ملی پارالمپیک ایران، پیش از اعزام بیپرده اعتراف کرده بود که تکرار مقام نایبقهرمانیِ دورهی قبل، اینبار و در این میدان، کارِ سادهای نخواهد بود؛ اعترافی واقعبینانه که عیارِ سخت و نفسگیرِ رقابت در ناگویا را عیان میکند. به خصوص در برابر میزبان تا دندان مسلح و ازبکستان اوج گرفته با این فرض که چین فاصله ای ماورایی با دیگر رقبا دارد و کاملا از دسترس تمام آسیا خارج است.
به قلم؛ احسان عباسی