روایتی که میخوانید، حاصل گفتگو با علیاکبر غریبشاهیست که به تازگی، با کسب اکثریت آرای مردمی، در رسانه ملی به عنوان «آقای پارالمپیک ایران» در سال ۱۴۰۴ معرفی شده است.
تقریبا همهی ورزشکارانی که تجربهی ایستادن بر سکوهای بلند قهرمانی را داشتهاند به خوبی از سنگینی و فشار ذهنی «بار طلا» آگاهاند و علیاکبر غریبشاهی، با وزنههای سنگینی که در فراز و نشیبهای زندگی بالا برده است، یکی از آنهاییست که هنر مهار این بار را دارد.
غریبشاهی در ٢٠ سالگی بر اثر حادثه و آسیب نخاعی، ناگهان با روی دیگر سکهی زندگی مواجه شد و برای اثبات توانمندی و عضویت در تیم ملی پاراوزنهبرداری مسیری طولانی را پیمود تا در نهایت با چندین عنوان قهرمانی جهان، در ۴٢ سالگی و نخستین تجربهی حضور در پارالمپیک، به نشان طلای بازیهای پاریس ۲۰۲۴ دست یافت.
او با وجود دشواریهای ناشی از جنگهای تحمیلی به کشورمان در ١۴٠۴ و سال ١۴٠۵، به فاصله بسیار کوتاهی از هر دو جنگ، با کسب طلا در دو رویداد ورزشی درخشید؛ یکی قهرمانی جهان قاهره ۲۰۲۵ پس از جنگ ١٢ روزه، و دیگری در رقابتهای آزاد قهرمانی آفریقا - الجزایر ۲۰۲۶، پس از جنگ تحمیلی رمضان.
روایتی که میخوانید، حاصل گفتگو با علیاکبر غریبشاهیست که به تازگی، با کسب اکثریت آرای مردمی، در رسانه ملی به عنوان «آقای پارالمپیک ایران» در سال ۱۴۰۴ معرفی شده است.
آقای پارالمپیک ایران» در سال ۱۴۰۴
در پخش زندهی شبکه تلویزیونی ورزش اینطور معرفی میشود؛ مردی که برای ایران کیلوهای بسیاری را بلند کرده، آقای پارالمپیک ایران به انتخاب مردم، در سالی که گذشت و... سپس علیاکبر غریبشاهی برای تقدیر روی سن میرود.
«من سه دوره به عنوان کاندید مسابقه قهرمان ایران معرفی شده بودم و در نهایت امسال در این نظرسنجی مردمی، افتخار کسب عنوان «آقای پارالمپیک» را پیدا کردم. من فرزند ایرانم. برای اینکه قهرمان جهان و پارالمپیک شوم برای من هزینه شده و تلاشم همیشه برای افتخارآفرینی بوده. از رأی مثبت مردم کشورم سپاسگزارم. امیدوارم تا روزی که توان دارم، نمایندهی شایستهای برای ایران باشم.»
بار طلا در میانهی جنگهای تحمیلی
بسیاری از قهرمانان پس از طلای المپیک و پارالمپیک، از تکرار عنوان قهرمانی در رقابتهای پس از این دو رویداد بزرگ ورزشی، باز میمانند. البته این موضوع حالت عکس هم دارد، مثلا بسیاری از ورزشکاران با وجود یک یا چندین عنوان قهرمانی جهان، جای خالی طلای المپیک و یا پارالمپیک در کارنامهی حرفهایشان چشمگیر است.
اما در این میان، امتیاز ویژه به ورزشکاران ثابتقدمی تعلق دارد که در مسیر ناهموار ورزش حرفهای، بار طلا را با شخصیت قهرمانی خود مدیریت میکنند و اینطورهاست که طلا روی طلا میگذارند.
غریبشاهی در اینباره میگوید: «بعد از طلای پارالمپیک همهی تلاشم ادامهی قهرمانی بود. حفظ طلا حتی از کسب آن هم سختتر است. جنگ ١٢ روزه، امکان حضورمان در یکی از مسابقات مهمِ تکمیل امتیاز برای کسب سهمیه پارالمپیک ٢٠٢٨ را گرفت. با وجود نگرانیهای آن دوران و کارشکنی مصر در اعطای ویزا برای رقابتهای قهرمانی جهان، به لطف خدا و با اقتدار، با طلا پرچم ایران را در قاهره بالا بردیم. من در دسته ١٠٧ کیلوگرم با مهار وزنهی ٢۵۵ کیلوگرمی رکورد جهان را که در اختیار خودم بود، ارتقا دادم.
در جنگ رمضان، شیراز، شهری که سالهاست در آن سکونت دارم، بارها مورد تهاجم دشمن قرار گرفت. اضطرابهای جنگ از یک سو و نگرانیهای مسابقات آتی از سوی دیگر... حضور ما در رقابتهای خرداد ماه الجزایر برای تکمیل امتیازهای لازم در مسیر کسب سهمیه پارالمپیک بعدی، هم اجباری بود. بنابراین با تجهیزات راهی زادگاهم شدم؛ روستای سرچشمه در استان چهارمحال و بختیاری. تمرینات را با هماهنگی با مربیان و کمک و همراهی خانواده و اقوام از همانجا ادامه دادم. در الجزایر هم دو مدال طلا کسب کرد.
تابآوری
در دورانی که سایهی جنگ هنوز بر سر مردم سنگینی میکند، آسایش و معیشت با دشواری روبهروست و تابآوری کار هر کسی نیست، آقای پارالمپیک کشورمان از امیدواری میگوید:
«جنگهای نابرابری به ایران تحمیل شد. از صمیم قلب برای مردم کشورم آرزوی آرامش و صلح دارم. در همه اتفاقاتی که در زندگی از سر گذراندهام همیشه تلاشم بر حفظ آرامش بوده. میدانم از حرف تا عمل راه بسیاری است اما باور کنید، امیدواری، تجربهی شخصی من است و حالا با همینها به ادامهی تمرینات برای بازیهای پاراآسیایی آیچی-ناگویا فکر میکنم. به رکوردهایی که هنوز باید بشکنم. روزهای سخت به پایان میرسند.»
---